Parafia

Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata – 22 listopada

„Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały”. Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, domyka rok liturgiczny. Ten tytuł nadany Jezusowi przypomina, że w Jego królowanie włączony jest każdy z nas poprzez sakrament chrztu świętego. Jezus objawia się jako Król i Sędzia, który nie pyta o sukcesy czy wpływy, lecz o uczynki miłości względem najbardziej potrzebujących. To miłość okaże się ostatecznym kryterium sądu i miarą naszego królowania z Nim. Królowanie Chrystusa to zaproszenie do służby, do bycia blisko drugiego człowieka, a zwłaszcza najsłabszego. Posłuchajmy Chrystusa, by odkrywać, że prawdziwa władza to zdolność do kochania i dawania siebie innym. Zapraszamy na nasze niedzielne zgromadzenie na Eucharystii!

Przeżywamy ostatnią niedzielę roku kościelnego. Jest to zarazem uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, ustanowiona dla całego Kościoła przez papieża Piusa XI w 1925 r. Wprowadzając tę nową uroczystość, papież chciał przypomnieć całemu światu, że Chrystus jest początkiem i końcem wszystkiego, a także podkreślić odmienność Chrystusowego królowania. Jezus nie jest królem na wzór władców ziemskich. Nie panuje nad ludźmi za pomocą armii, policji, siły czy przemocy. Jest Królem miłości i pragnie królować w sercach ludzi. Chce, aby dzięki temu w świecie zapanowały Boży ład, prawda i sprawiedliwość, a przede wszystkim Boża miłość i miłosierdzie. Miłość bowiem jest sercem Jego życia i nauczania. Miłość jest prawem Jego królestwa.

Rozważany dziś fragment Ewangelii według św. Mateusza (25,31–46) przedstawia nam w sposób niezwykle poruszający opis sądu ostatecznego. Kiedy Syn Człowieczy przyjdzie, aby osądzić nasze życie, zostaniemy zapytani przede wszystkim o miłość bliźniego, wyrażającą się w uczynkach miłosierdzia. Gdy spotkamy się z Nim twarzą w twarz, będziemy sądzeni z naszych czynów miłości, czyli z tego, jak odpowiedzieliśmy na Jego miłość.

Na podstawie nauki Jezusa zawartej w dzisiejszym opisie sądu ostatecznego sporządzono wykaz uczynków miłosierdzia względem bliźniego. Znamy je z katechizmu jako uczynki miłosierdzia względem ciała i względem duszy. Katechizm objaśnia, że „uczynkami miłosierdzia są dzieła miłości, przez które przychodzimy z pomocą naszemu bliźniemu w potrzebach jego ciała i duszy” (KKK 2447).

Uczynki miłosierdzia to konkretne przykłady miłości bliźniego. Każdy z nas musi odkryć, czego potrzebuje jego bliźni i w jaki sposób mógłby mu usłużyć. To, czy ktoś rzeczywiście kocha Boga i bliźniego, poznajemy także po tym, czy dostrzega potrzeby innych. Stąd powinniśmy często zadawać sobie pytanie: jak wygląda w praktyce moja miłość do bliźniego? Nie ma bowiem miłości do Boga bez miłości do naszych sióstr i braci.

W modlitwie Pańskiej, której Jezus nas nauczył, wypowiadamy prośbę o nadejście Bożego królestwa: „Przyjdź królestwo Twoje”. Warto dziś zastanowić się, czy poprzez nasze decyzje i postawy przyczyniamy się do tego, aby przyszło królestwo Boże. Czy naprawdę robimy wszystko, co w naszej mocy, aby Chrystus królował w naszym życiu i kierował naszymi umysłami oraz sercami?

Dziesięć lat temu, w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach, biskupi polscy, w obecności władz państwowych oraz licznie zgromadzonych wiernych, w łączności z całym narodem, uroczyście zawierzyli Jezusowi Chrystusowi naszą Ojczyznę i cały naród. Jubileuszowy Akt Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana był zwieńczeniem Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia oraz obchodów 1050. rocznicy Chrztu Polski. Dzień później został on odczytany w kościołach parafialnych w całej Polsce.

W tym akcie zostało wyrażone przekonanie, że potrzebujemy królowania Chrystusa. Potrzebujemy, aby Chrystus królował w naszym życiu i postępowaniu: osobistym, rodzinnym i narodowym. Poddajemy się Jego władzy, przyrzekamy żyć Jego miłością, oddajemy Mu nasze serca, zawierzamy Mu nasze rodziny i nasz naród. Realizacja tego programu wymaga zaufania Jezusowi i nieustannego powierzania Mu swojego życia, poddając je Jego panowaniu.

Warto dziś ponownie rozważyć to głębokie i ważne wezwanie, które dla wielu ludzi wierzących stanowi fundament codziennego życia. Wiąże się ono ze świadomym zapraszaniem Chrystusa, aby królował w naszych sercach, kierował naszymi decyzjami i kształtował nasze relacje z innymi. Powinno to znajdować odzwierciedlenie w konkretnych działaniach i postawach.

Zgodnie ze słowami Jezusa zawartymi w dzisiejszym fragmencie Ewangelii spróbujmy zastanowić się i odpowiedzieć na pytanie, jak wygląda nasze postępowanie. Czy, kierując się miłością, potrafimy nakarmić głodnych, napoić spragnionych, pochylać się nad chorymi i ubogimi, pocieszać smutnych i cierpiących oraz nieść nadzieję zagubionym? Czy w naszym życiu kontynuujemy Jego lekcję miłości?

O. Sylwester Cabała CSsR

Przewijanie do góry